skip to main | skip to sidebar

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

"Θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε". Ανήκουμε;


Έχουμε πληρώσει ένα κάρο λεφτά σε πρόστιμα για τις παράνομες χωματερές της ντροπής (για τη μη αντιμετώπιση της διαχείρισης των απορριμμάτων έχει επιβληθεί στη χώρα χρηματική ποινή ύψους 14.500.000 ευρώ κάθε εξάμηνο, αρχής γενομένης από τις 2 Δεκεμβρίου του 2014). Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Ανοίγουμε παράθυρο αυτοκινήτου, πετάμε σκουπίδια σαν κάφροι (αρχιμαλάκας μπροστά μου, πριν από τρεις μέρες), αλλά κανείς δε μας λέει τίποτα γιατί όλοι αδιαφορούν για τον καθαρό τους περίγυρο, λες και ζουν σε άλλη γειτονιά, σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Περνάμε με κόκκινο κι αν μας πετύχει "μπάτσος" κλαιγόμαστε σαν μυξοπαρθένες, για να μην πληρώσουμε πρόστιμο. Τόσα κότσια έχουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Αδυνατούμε να καταπατήσουμε τη βία στα γήπεδα εδώ και δεκαετίες, οι φωτοβολίδες, το ξύλο και οι χουλιγκανισμοί πέφτουν βροχή και οδηγούν σε σοβαρούς τραυματισμούς ή και δολοφονίες. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Είμαστε πρωταθλητές στη γραφειοκρατική αναποτελεσματικότητα και στη διαφθορά. Όποιος θελήσει να ανοίξει επιχείρηση βρίσκεται στο έλεος καρεκλοκένταυρων που ερμηνεύουν τους νόμους κατά βούληση, είτε λόγω ανικανότητας είτε για να επωφεληθούν οι ίδιοι. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Και τόσα άλλα "λαμπρά και πολιτισμένα", σε μια λίστα που θα κατέληγε πραγματικά πολύ μεγάλη σε μήκος.

Μας λένε ότι "κάναμε τόσο κόπο για να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι σημαντικό κατόρθωμα". Είναι, συμφωνώ. Νοοτροπία, όμως, δεν αλλάξαμε ποτέ και δε βλέπω να το θίγουν ιδιαίτερα. Είναι ντροπή μας που παραμείναμε κάφροι –παρά τα καλά μας στοιχεία που σίγουρα υπάρχουν κι αυτά. Δεν ξέρω αν υπάρχουν χειρότεροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά περισσότερο θα έπρεπε να μας νοιάζει το γεγονός ότι δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε καλύτεροι, πιο οργανωμένοι και πιο συνειδητοποιημένοι.

Ζούμε σε μια χώρα που ούτε η παιδεία και συνήθως ούτε η οικογένεια μάς μαθαίνουν να έχουμε ευθύνες –με τα ανάλογα αποτελέσματα.

Και, τέλος πάντων, μέχρι πότε θα θεωρούμε πως μας ξελασπώνει το γεγονός ότι κάποτε "δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού", σφυρίζοντας αδιάφορα για το σήμερα;

Τελικά, ανήκουμε; Χμ... Τροφή για σκέψη.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου